Wakel

voor de zon opkomt
waren tussen de wakels
de witte wieven

Jeneverbes in de mist

Je vindt ze vooral in Drenthe en Twente en dat kan geen toeval zijn. Geen boom past beter bij de volksaard dan deze. Officieel is het de jeneverbes, maar in het oosten spreekt men over de wakel.

Robuust en standvastig staat de wakel op het zand. Alsof hij er altijd zo heeft gestaan. Onveranderlijk, zwijgzaam, zomer en winter even groen. Eenzaam of in groepen bijeen, steeds heeft elke wakel zijn eigen kenmerkende vorm. Soms fier rechtop, soms grillig, of juist wat plomp van bouw.

Dichterbij zie je de bessen, altijd wel aanwezig. Bitter van smaak, zo los uit de hand eigenlijk niet goed te pruimen, beter is het ze te verwerken in een stevig gerecht.

De naalden zijn hard en stekelig. Ondoordringbaar, ongenaakbaar. Ogenschijnlijk, want voor de kleinste vogeltjes, de staartmeesjes en de goudhaantjes biedt de struik een veilig onderkomen. Tussen de harde naalden maken ze hun nest en brengen er hun jongen groot. Zo zijn ze ook wel weer, die stugge wakels.

Gepubliceerd door

Ron Poot

Ron Poot, geboren in 1956 te Bodegraven. Opgegroeid in het groene hart van Holland. Van jongs af aan gefascineerd door de natuur om hem heen. Altijd op zoek naar het bijzondere dat verborgen is in het gewone.

Een gedachte over “Wakel”

Reacties zijn gesloten.