Eigen schoonheid

zonder zuchtje wind
dwarrelt van de tulpenvaas
een bloemblaadje

Vergane tulpen

Zo’n vaas tulpen in de lente is een waar genot op tafel. Dat duurt een week en dan komt het moment dat ze over hun hoogtepunt heen zijn. De stelen beginnen te hangen, de bloemblaadjes krullen om, ze rimpelen wat en hier en daar valt er een blaadje af.
Dat is het moment dat mijn vrouw het tijd vindt voor een nieuw boeketje en ik nog niet. Juist dat laatste stadium van de bloemen heeft een heel eigen schoonheid vind ik. De dynamiek van het verval. De uitbloeiende bloemen zijn eigenlijk zoveel sprekender dan die wat stijve verse tulpen. Ik kan mijn ogen er niet van afhouden. Elke dag krijgen ze weer een dag respijt voor ze de vuilnisbak in gaan.

Ik kijk naar onze trouwfoto van bijna dertig jaar geleden en daarna in de spiegel. Een heel eigen schoonheid mompel ik en zo beschouwd mag ik dik, dik tevreden zijn.

Gepubliceerd door

Ron Poot

Ron Poot, geboren in 1956 te Bodegraven. Opgegroeid in het groene hart van Holland. Van jongs af aan gefascineerd door de natuur om hem heen. Altijd op zoek naar het bijzondere dat verborgen is in het gewone.

Een gedachte over “Eigen schoonheid”

  1. Grappig dat ik niet de enige ben met een voorkeur voor het gadeslaan
    van verwelken. Goeie haiku! Alleen dat ‘zonder zuchtje wind’ vind ik
    bij nader horen wat te verklaarderig. ‘in alle stilte’ wellicht?

    Je denk- en dichtbewegingen roepen onweerstaanbaar de Statenvertaling
    bij mij op: Jesaja 40: 6,7:

    Een stemme seyt: Roept, ende hy seyt, Wat sal ick roepen?
    Alle vleesch is gras, ende alle sijne goedertierenheyt als
    een bloeme des velts.

    Het gras verdort, de bloeme valt af, als de Geest des HEEREN
    daer in blaest: voorwaer het volck is gras.

Reacties zijn gesloten.