Onkruid

diep verborgen
je moet bukken om ze te zien
mijn bosviooltjes

Donkersporig bosviooltje

Ik houd van onkruid. Elke keer als ik in de tuin bezig ben merk ik het weer. In mijn tuin groeien wel vijftig wilde soorten binnen de gevestigde orde van vaste planten. Ik ken hun namen beter dan die van de tuinplanten. Ik houd van ze om hun vorm en kleur maar nog meer om hun karakter en gedrag. Gedrag? Ja, ook planten tonen gedrag en vooral onkruid.

Het vogelmuur, fris en uitbundig, woekert snel maar laat zich ook makkelijk weghalen. De bosviooltjes bloeien maar even, bescheiden verstopt onder de struiken. De karmozijnbes, ooit spontaan opgekomen, neemt fors en kleurrijk haar ruimte in. De akkerdistels, zo stekelig en hinderlijk als ze zijn, zo mooi zijn hun bloemen. Gehoornde klaverzuring met haar mystieke bruine kleuren is charmant en opdringerig tegelijk. De geheimzinnige wespenorchis verschijnt en verdwijnt geruisloos met een onopvallende schoonheid. Zo kan ik wel tot vijftig doorgaan.

Het ergste en het leukste is, dat ik bij de planten gezichten zie. Bekende gezichten. Het zijn de mensen om me heen met hun eigenaardigheden en hun eigen aardigheden  waaraan ik moet denken. Uitbundig, bescheiden, spontaan, dominant, hinderlijk, mystiek, opdringerig, onopvallend, …

Daarom houd ik van onkruid en ik schoffel en koester, bestrijd en bewonder, verwijder en bescherm mijn planten-tussen-de-planten met liefde en respect.

 

Gepubliceerd door

Ron Poot

Ron Poot, geboren in 1956 te Bodegraven. Opgegroeid in het groene hart van Holland. Van jongs af aan gefascineerd door de natuur om hem heen. Altijd op zoek naar het bijzondere dat verborgen is in het gewone.

Een gedachte over “Onkruid”

Reacties zijn gesloten.